ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 250 ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਮਨਾਇਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਾਗਮ / Photo Courtesy

15 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਟਾਇਸਨਜ਼ ਕਾਰਨਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ 250ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਮੌਕੇ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਕੇਕ ਮੁੱਖ ਆਕਰਸ਼ਣ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਲਈ ਕੇਕ ਵੀ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ।

 

250 ਪੌਂਡ ਵਜ਼ਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਕੇਕ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਝੰਡੇ ਦੀ ਤਰਜ਼ 'ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਆਈਸਿੰਗ, ਚਿੱਟੇ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਲਾਲ-ਚਿੱਟੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕੇਕ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਟੈਚੂ ਆਫ਼ ਲਿਬਰਟੀ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਕੈਪੀਟਲ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ- "ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ।"

 

ਇੰਡੀਅਨ ਅਮਰੀਕਨ ਬਿਜ਼ਨਸ ਇੰਪੈਕਟ ਗਰੁੱਪ (ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ) ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ 200 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਆਗੂਆਂ, ਉੱਦਮੀਆਂ, ਜਨਤਕ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ, ਸਾਬਕਾ ਫ਼ੌਜੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕੀਤੀ।

 

ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਗਵਰਨਰ ਟੈਰੀ ਮੈਕਓਲਿਫ, ਅਮਰੀਕੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਸੁਹਾਸ ਸੁਬਰਾਮਣਿਅਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਥਾਨੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਓਹਾਇਓ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੂਬਾਈ ਸੈਨੇਟਰ ਨੀਰਜ ਅੰਤਾਨੀ ਵੀ ਇਸ ਮੌਕੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੇ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਭਾਈਚਾਰਕ ਜਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।

 

ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰੇਰਕ ਰਵੀ ਪੁਲੀ ਲਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੇਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਇੰਡੀਆ ਅਬਰੌਡ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਜ਼ਰੀਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ, ਉੱਦਮੀ ਅਤੇ ਪਰਵਾਸੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਸਫ਼ਲ ਹੋਵਾਂਗਾ।"

 

ਪੁਲੀ 1997 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸੌ ਡਾਲਰ ਉਧਾਰ ਲਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।"

 

ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦਾ ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਕਈ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਅਪਣਾਏ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਵੇ।

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਸਫ਼ਲ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕੀ ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੀਏ?" ਜਵਾਬ ਸੀ- 250 ਪੌਂਡ ਦਾ ਕੇਕ।

 

ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਰਾਜ਼

ਪੁਲੀ ਨੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਕੇਟਰਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਕੇਟਰਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕੇਕ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਪਾਂਸਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "250 ਪੌਂਡ ਦਾ ਕੇਕ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਇੱਕ ਕੇਟਰਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਪਾਂਸਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।"

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੇਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ, "ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਤਜਰਬਾ ਹੈ।'" ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਕਈ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

 

ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਕੇਕ ਹਾਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਨਤਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ, ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਤੇ ਮੈਂਬਰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿਚਵਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।

 

ਇਹ ਕੇਕ ਪੇਸਟਰੀ ਕਾਰਨਰ ਵੱਲੋਂ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੰਚ ਤੋਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।

 

ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਅਮਰੀਕੀ ਝੰਡੇ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੇ ਮੰਚ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਿੱਛੇ ਅਮਰੀਕੀ ਕੈਪੀਟਲ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਅਤੇ "ਅਮਰੀਕਾ 250 : 1776-2026" ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਾਲੇ ਬੈਕਡ੍ਰਾਪ ਹੇਠਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ "250" ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

 

ਇਹ ਸਜਾਵਟ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਮਾਗਮ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਜੇ ਵੀ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

 

ਅਮਰੀਕੀ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ

ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।

 

ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਤੋਂ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟਿਕ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਸ਼੍ਰੀ ਥਾਨੇਦਾਰ ਨੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਬੇਲਗਾਵੀ ਤੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਂਗਰਸ ਤੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਉਣ, ਕਾਲਜ ਦੌਰਾਨ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਮਚਾਰੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ।

 

ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀਜ਼ਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਥਾਨੇਦਾਰ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਥਾਨੇਦਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀਜ਼ਾ ਅਰਜ਼ੀ ਚਾਰ ਵਾਰ ਰੱਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਤਾਂ ਵੀਜ਼ਾ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

 

ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪੰਜਵੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀਜ਼ਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੇਟ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਟੀਚਿੰਗ ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਵਜੋਂ ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਦੇ 300 ਡਾਲਰ ਕਮਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 75 ਡਾਲਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਸਨ। ਗਰਮੀਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਟੀਚਿੰਗ ਅਸਿਸਟੈਂਟਸ਼ਿਪ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਜਾਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੌਂਦੇ ਸਨ।

 

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਥਾਨੇਦਾਰ ਨੇ ਫਾਰਮਾਸਿਊਟੀਕਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨੈੱਟਵਰਕ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੰਪਨੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੈਂਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਟਰੱਕ ਰਾਹੀਂ ਸੇਂਟ ਲੂਈਸ ਤੋਂ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਦੇ ਐਨ ਆਰਬਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੜ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।

 

ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕੰਪਨੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥਾਨੇਦਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਦੀ ਚੋਣ ਲੜੀ, ਸੂਬਾਈ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ 2022 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਚੁਣੇ ਗਏ। ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਹੈ।"

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਥਾਨੇਦਾਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੀਮਤ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼੍ਰੀ ਥਾਨੇਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਵਾਸੀ ਵਜੋਂ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਔਖੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪਿਆ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਂਬਰ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਹਨ।"

 

ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ

ਪੁਲੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਜਨਤਕ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉੱਦਮੀ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਵੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੁਲੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਕਈ ਮੈਂਬਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਮਿਲ ਕੇ 10,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਕੀਮਤ ਕਈ ਅਰਬ ਡਾਲਰ ਹੈ।

 

ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਵਜੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਦਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਦੇ ਹੋ।"

 

ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਸਿਰਫ਼ ਸਥਾਪਤ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂਆਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁਕੁਮਾਰ ਅਈਅਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪੈਨਲ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੇ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ, ਕਾਰੋਬਾਰ, ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੇ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।

 

ਸੰਸਥਾ ਨੇ ਇੱਕ ਯੂਥ ਗਰੁੱਪ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਬੂਟ ਕੈਂਪ ਵੀ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀ ਮਿਆਦ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

 

ਪੁਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨ ਦੌਰਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸਫ਼ਲ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਜੋਂ, ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹੋ।"

 

ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ

ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਆ ਅਈਅਰ, ਸਰੀਨਾ, ਅਲੀਸ਼ਾ ਲੂਥਰਾ ਅਤੇ ਨੇਤਰਾ ਕੋਠਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੰਗੀਤਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।

 

ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ "ਦਿਸ ਲੈਂਡ ਇਜ਼ ਯੋਰ ਲੈਂਡ" ਗੀਤ ਨਾਲ ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰਵਾਸੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਚੋਣ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਮਹੱਤਵ ਸੀ।

 

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਗੀਤ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਤੋਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਜਲ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਤਸਵੀਰ ਖਿਚਵਾਈ।

 

ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਰਵਾਇਤੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਇਹ ਸੰਸਥਾ ਆਪਣੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

 

ਪੁਲੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਈ 2023 ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 40 ਤੋਂ 50 ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਉੱਦਮੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਦੂਤਾਵਾਸ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਮੀਟਿੰਗ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਵਧ ਕੇ ਲਗਭਗ 100 ਮੈਂਬਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

 

ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਇਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵੀ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਫੰਡ, ਉੱਭਰਦੇ ਆਗੂਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਉੱਦਮਤਾ ਕੇਂਦਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

 

ਸੰਸਥਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਸਮਾਗਮ ਬਾਰੇ ਜਾਰੀ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਆਈਏਐਮਬੀਆਈਜੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਫ਼ਲਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਫ਼ਰਕ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਛੱਡਾਂਗੇ।"

 

1776 ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਐਲਾਨਨਾਮੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏ ਜਾਣ ਦੇ 250 ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਮੌਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਇਹ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਮਨਾਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਗਮ ਕਰਵਾਏ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਦਲ ਰਹੀ ਆਬਾਦੀ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।

 

ਟਾਇਸਨਜ਼ ਕਾਰਨਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਜਸ਼ਨ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਦਮੀ, ਰੁਜ਼ਗਾਰਦਾਤਾ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਜਨਤਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। 250 ਪੌਂਡ ਦਾ ਕੇਕ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਿਆ - ਵੱਡਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇਪਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਦੇ ਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।